Moederschap: expectations vs. reality

moederschap

Een nieuwe week betekent een nieuwe blik op het moederschap. Na een jaar denk ik een aardig beeld te hebben van wat het ouderschap als het aankomt op het zorgen voor een kindje en wat het nou eigenlijk is om moeder te zijn. Daarom neem ik jullie vandaag mee naar mijn verwachtingen van het moederschap en of dit ook klopt.

De meeste moeders weten wel, als die drang er eenmaal is om een gezin te stichten dan kunnen zelfs de ergste horrorverhalen je niet van je stuk brengen. Jij wilt dit, jij kunt dit en zo erg zal het allemaal wel niet zijn. Nu ervaart iedereen dat natuurlijk op zijn eigen manier. Sommige moeders zullen het allemaal mee vinden vallen en andere zullen het tegen vinden vallen. Dit waren mijn verwachtingen en ik vertel of ze zijn uitgekomen.

’s Nachts eruit? Zo erg zal dat toch niet zijn!

Are you kidding me? Ik dacht echt dat die eerste maanden allemaal wel meevielen en dat ik zó vol liefde zou zitten, dat ik het harde werk niet eens in de gaten zou hebben. Dat was dus één grote joke. Want hoewel ik zeker overliep van liefde, vond ik het zwaar, heel zwaar. Ik had er namelijk even geen rekening mee gehouden dat ik zo vertrapt (Ja zo voelde ik me. Alsof er 10.000 vrachtwagen over me heen waren gereden) zou zijn. Geloof me, als je je zo verrot voelt dan is ’s nachts eruit gaan geen pretje.

Gezellig met z’n drieën keuvelen op de bank onder een dekentje

Ik kan hier alleen maar heel hard om lachen. Onze dreumes blijft welgeteld 2 seconden zitten voordat hij van de bank af wil om weer iets van de vensterbank af te meppen. Dat ‘gezellig met z’n drieën op de bank zitten’ gaat voorlopig nog niet gebeuren maar in de toekomst vast wel. Gelukkig is dat met z’n drieën lekker keuvelen op zondag wel uitgekomen. Ik kan er zo van genieten om lekker kneuterig een beetje te rommelen in huis. Dat mijn vriend en Jesse lekker aan het spelen zijn terwijl ik een beetje aanrommel, heerlijk!

Wanneer gaat hij nou lopen? Lijkt me zoveel makkelijk dan nu!

Hilarisch. Mensen zeggen vaak: “wacht maar tot hij gaat lopen, dan heb je je handen vol”. En ik denk altijd, echt ALTIJD: ja joh, het zal. Maar ze hebben altijd gelijk (huilpoppetje). Ik dacht dat het makkelijker was wanneer Jesse kon lopen. Hoewel dat in sommige gevallen wel op gaat, betekent het vooral heel veel achter hem aanrennen en eerder bij je mooie plant zijn dan die grijpgrage handjes.

Vind ik het ouderschap soms stom? Nee sorry, ik vind het geweldig. Wel geef ik eerlijk toe dat veel van mijn verwachtingen van het hebben van een gezin totaal niet op gaan. Ik dacht dat het zo zou voelen als toen ik klein was. Gezellig en onbezorgd. Ik vergat alleen even dat ik nu de ouder ben. Degene die zich zorgen maakt, 24/7 zorgt en de hele dag loopt te waarschuwen. Onbezorgd, nee. Gezellig, absoluut!

 

Is dit ook wat voor je?

Geen comments

Laat een comment achter