Een update vanaf mijn blauwe wolk!

Blauwe wolk

Jooee, even een update vanuit mijn mega babybubbel. Hoewel ik volop in mijn verlof zit, spring ik toch even van mijn blauwe wolk af om je een update te geven over hoe de laatste maanden van de zwangerschap verliepen en hoe het nu met ons gaat als gezin van vier.

Deze zwangerschap schreef ik een update per trimester. De artikelen over het eerste trimester en het tweede trimester kun je teruglezen op mijn blog. Ik heb getwijfeld om een apart artikel te schrijven over het derde trimester maar dit voelde toch een beetje als mosterd na de maaltijd aangezien we inmiddels al wat weken verder zijn en de zwangerschap in principe voorbij is. Dus heb ik besloten het laatste trimester kort te bespreken in dit artikel. Het derde trimester van mijn zwangerschap viel me best zwaar. Ik was erg moe (niet aan te raden met een overactieve peuter) en had veel last van mijn bekken. Dat zorgde ervoor dat, zeker de laatste weken van de zwangerschap, J. vaak een dagje naar opa en oma ging. De week voor de bevalling was de pijn zelfs zo erg dat ik alleen nog maar in bed kon liggen.

De bevalling

Je kunt je misschien dan ook voorstellen dat ik blij was toen de weeën begonnen, en dat precies op de uitgerekende datum! Lekker slapen was er al heel lang niet meer bij maar die nacht was ik erg onrustig en werd steeds wakker van de buikpijn maar besloot terug te gaan slapen. Toen het eenmaal ochtend werd was de buikpijn niet erger geworden. Dus besloten mijn vriend en ik dat hij met J. gewoon naar de sinterklaasochtend zouden gaan die op de planning stond. Ik ging naar mijn ouders, die praktisch om de hoek wonen, zodat ik mijn gedachten wat kon verzetten. Inmiddels naderde het einde van de middag en besloot ik toch de verloskundige te bellen. Het was half 7, de verloskundige had haar controle gedaan en kwam tot de conclusie dat de bevalling begonnen was. J. hadden we bij mijn ouders op bed gelegd zodat hij gewoon zijn rust zou hebben. Na vijf uur weeën wegpuffen, wandelen en dansen (grapje!), vertrokken we naar het ziekenhuis.

We stapten de auto in en terwijl de verloskundige wegreed pufte ik een nieuwe golf van weeën weg. Eenmaal in het ziekenhuis ging het redelijk snel. Na een aantal uren in bad te hebben gelegen, waar ik nog steeds de pijn de baas kon zijn, was het ineens klaar. Ik wilde uit bad en terug naar het bed. Heb je er wel eens over nagedacht dat, als je uit zo’n beval bad wilt, je netjes moet wachten tot het bad leeggelopen is?! Nee? Ik dus ook niet. En ja, dat viel me nogal tegen omdat ik er z.s.m. uit wilde.

Eenmaal weer terug op het bed was ik niet meer zo in control maar had de paniek me lichtelijk in zijn greep. Gelukkig waren daar mijn vriend, mijn moeder (ja, die was ook deze keer weer bij de bevalling) en de verloskundige die mij streng toespraken waardoor ik de paniek aan de kant zette en weer doorging. Die nacht mocht ik weer moeder worden van onze tweede zoon Tim (die hier voortaan door het leven gaat als T.)

Het leven met twee kinderen

Dat ik even van die blauwe wolk af kom zegt natuurlijk al genoeg over hoe ik het leven met twee kinderen tot nu toe ervaar. Ik vind het geweldig! Natuurlijk hebben we in het begin weer even moeten zoeken naar een ritme en nog steeds is het af en toe zoeken. Maar over het algemeen gaat het me beter af dan ik van te voren had kunnen bedenken. Ik was namelijk bang dat het een enorme verandering zou zijn van één naar twee kindjes (iets wat ik ook van veel andere moeders hoorde). Natuurlijk zorgt een baby altijd voor de nodige verandering, maar gezien mijn ervaring tijdens de kraamtijd bij J. was ik bang dat het ook deze keer weer zwaar zou worden. Niets was minder waar. Vanaf het moment dat ik T. voor het eerst zag, was er meteen een overvloed aan verliefde gevoelens voor ons kleine ventje.

Dit ging mij lukken! Ik wist wat ik moest doen, wist hoe het leven met een baby ‘werkte’. Dat zorgde ervoor dat ik een soort rust over me heen kreeg waardoor vrijwel alles tot nu toe heel soepel en rustig is verlopen. Laat ik daarbij wel zeggen dat T. een rustige en lieve baby is die eigenlijk alleen maar huilt wanneer hij honger heeft of last heeft van buikkrampjes (ik hoop niet dat ik het verpest door dit nu te typen..haha). J. is ontzettend lief voor zijn broertje en helpt graag met de verzorging, troost hem als hij moet huilen en is een echte lieve grote broer! Kortom, nou ja, we zijn ondertussen 835 woorden verder, het gaat heel goed met ons en we genieten volop. Ondertussen ben ik weer begonnen met het schrijven van wat artikelen dus die zie je weer elke week verschijnen!

 

 

Is dit ook wat voor je?

Geen comments

Laat een comment achter